جستجو - ورود


در گاهشمار باستانی،هر ماه به نام یک امشاسپند یا ایزد نامگذاری شده که پس از گذشت سال های بسیار ، این نامها همچنان باقی است:
1- فروردین: این ماه از فردای نوروز آغاز می شود بنا به عقیده ایرانیان قدیم به فروهرها (روح گذشتگان) تعلق دارد.در روز های آخر اسفند سالگرد آفرینش انسان است انسان در این زمان ،از آسمان به زمین آمده و دارای پیکر مادی شده است.در نخستین روز ماه فروردین تمامی فروهرها مانند اولین انسان که به زمین آمد به زمین باز می گردند.از این رو،نام اولین ماه سال ،از نام فروهرها گرفته شده است.
2- اردیبهشت: «اَش وَ هیشت» از نظر ایرانیان باستان،نگهبانی دومین ماه،به این امشاسپند سپرده شده است. اردیبهشت در جهان مینوی نماینده ی پاکی و تقدیس و قانون ایزدی اورمزد بوده است.نماد او زمینی او نیز آتش بوده و آغاز آن هنگامی است که گرما در فلات ایران کم کم احساس می شود.
3-خرداد: «هئوروتات» سومین ماه سال نیز یاد آور یکی دیگر از امشاسپندان است.خرداد نماینده یرسایی وکمال بوده و به عقیده ی ایرانیان قدیم نگهبان آب بوده است.
4- تیر: «تیشتریه» تیر در ایران قدیم یکی از ایزدان و نگهبان باران بوده. در اوستا دیو خشکی به نام «اَپئوس»رقیب تیر دانسته شده است. تیر در عین حال نام ستاره ای است که شعرای یمانی نیز نامیده می شود.در گذشته معتقد بودند، درخشش این ستاره نوید باران می دهد.
5- امرداد: «امرتات» امرداد به معنی بی مرگی و آسیب ندیدنی و جاودانی معنی شده است.در ایران قدیم این امشاسپند را نگاهدارنده ی گیاهان است.
6- شهریور: «خشثرَوئیریه» این ماه به معنی قدرت و فرمانروایی و اقتدار است. از آنجایی که فصل برداشت محصول است،از نظر ایرانیان ما ثروتمندی محسوب می شود.
7- مهر: «میثرَ» مهر،یکی از ایزدان مهم و بزرگ قدیمی ایرانی بوده است وقدمت آن به دوران پیش از مهاجرت آریایی ها می رسد. مهر یا میثر، پس ازرواج تقویم «مزدیسنا» در ایران در روزگار داریوش پادشاه هخامنشی، به جای ماه هخامنشی یعنی «باگ یادی»به کار رفته است.
8- آبان: هشتمین ماه سال به نام آب خوانده شده است که در زبان اوستایی به صورت apاستفاده می شده است. این عنصر به همراه آتش وهوا و خاک در نزد ایرانیان قدیم مقدس و آلودن آن گناه بوده.این ماه در واقع موعد ریزش بارانهای پاییزی در فلات ایران است.
9- آذر: به معنی آتش، یکی از عناصر مقدس نزد ایرانیان قدیم است.در این ماه یکی از اعیاد باستانی ایران،یعنی جشن «سده»برگزار می شده است. در گذشته این جشن صد روز به عید مانده برپا می شد،امااینک،زرتشتیان عید را پنجاه روز قبل از عید برگزار می کنند.
10- دی: دهمین ماه سال به نام آفریدگارامیده شده است.دی در اوستا به صورت«دتهوش»یا «دذوه»آمده که به معنی دادار یا آفرینده است و همیشه به عنوان صفتی برای اورمزد استفاده می شده است. از آن جایی که دی ماه شروع فصل زمستان است،برخی فرهنگ نویسان دی را به معنی زمستان دانسته اند،در حالی که لغت دی به معنی زمستان با واژه«زین»که به معنی زمستان است یکی است.
11- بهمن: «وهومنه» نام این ماه نیز،از نام یکی دیگر از امشا سپندان گرفته شده و به معنی منش نیک است.چون در نظر ایرانیان قدیم،این اِمشاسپند،مقرب درگاه اورمزد می باشد،نام او در کنار«دَی» که صفت خداوند است آمده است.
12- اسفند: «سپنته ارمتی» اسفند یا سپندارمزد دوازدهمین ماه سال وپنجمین اِمشاسپند از نظر ایرانیان قدیم است. این امشاسپند را در قدیم حافظ زمین می دانستند.